Na raz

[Wejście: Liber]

Raz raz raz raz

Zycie na krawędzi, już dosyć

[Zwrotka 1: Liber]

Już dosyć wymiękam, cienka krawędź

A nade mną gwiazdy po lewej prawej

Na dole miniatura miasta wygasa już gra świateł

Środek nocy wyłączył mapę

Słyszę jak wygasa ostatni dźwięk

Czarne niebo, gwiazdy, cisza Bóg i sen

We mnie niestety odwrotnie burza

Słabo to widzę, kolejne nerwice psycha w gruzach

Znów po bandzie na kancie o Boże może się uda

Trzeba wierzyć w cuda

Amplituda bije na zmianę od dna do szczytu

W życiu na jedna flaszkę smutku nie zachwytu

Może wyjdzie ten biznes jutro

Może pętlę na szyi mi utną

Dzisiaj znów na krawędzi nie po raz pierwszy

Nie ostatni mówi się trudno

Jeszcze raz

[Zwrotka 2: Doniu]

Ej małolatom zawsze imponuje przemoc

Krew, seks, kokaina wbita w genon

Chcą kochać, a spadają coraz głębiej

Gubią się i nie podnoszą, pytając, co będzie

Nie mam antidotum, nie znam każdego bólu

Ironiczny śmiech dla tych, co chcą być jak Guru

Przeszedłem swoje, wciąż nie jestem pewien

Czy jutro przypadkiem nie padnę na glebę

Dobra nuta pomaga stanąć na nogi

Wbijam w oponentów, ich grymas twarzy wrogi

Spina się ten, kto ma największy problem

Schizy i kompleksy nie rozmieniam się na drobne

Przechodzę ponad tym, ignorancja to siła

Nie tracąc energii, do nich się nie naginam

Do tych kilku pseudo legend plujących jadem

Nie będę komentował, że chcę ich przykładem

Nie dam satysfakcji prostytutkom w branży

Hipokrytom, tandeciarzom, wszystkim im się marzy

Wmówić dzieciakom, że handlują muzyką

Nie sprzedając siebie, swego wizerunku

Tylko spójrz. kto normalnie chodzi ulicą

A kto nahukany z góry komentuje wszystko

Kto na relaksie do siebie ma dystans

A kto się spina wypalając się do czysta

Nie jest wiarygodny ten, który osadza

Nie jest rozgarnięty ten, który obraza

Nie będzie prawdziwy ten, co zmienia strony

Nie ma zasad ten, co sam chce je ustalać

By łamać, tak, łamać