Nod-Krai

A luna, cara cantica

Ne me in atra dedas

Aves, ex urbe aurea

Ferte indicia mea

Aves, ferte cantam cara

Ut lugeam et fata mala

Num in immundorum terra

Clavus ille adhuc claudit pia

Quando tandem carebimus tanta miseria?

Quom patria vastata nunc iacet sub urticis?

Ubi es, benigna domina

Cur non mittis lucem almam tuam?

Ecce, terra infelix atra

Veritas contra falsa nequit

Luna domina, quo adduces?

Pergemus quocumque adduces

Potius nox tegat lumina

Quam in falsa luce esse

Carmen triste nos non canimus

Etsi flentes pro nostrorum malo

Sed non lacrima tollit dura

Patria somno non potest reddi

Illa vincta fuit pressa

Tecta aurea voravit flamma

Sed renascetur rursum

Redibit nos larem ducet spe

(Cur) aerumnosae?

(Cui) aerumnosae?

Cur lacrimosae?

Cui lacrimosae?

Luna, claras terras lustra (Assurge, o luna, etsi tantum manent dura)

Sicut aves per umbras vola (Corda nostra premunt obscura, pudorque manet)

Et unda vasta foeda purga (Sed luna ascendet, nec corda peribunt una)

Pro turba fida, spem crastinam serva (Audies fremitus undae, postea venient gaudia)

A luna nova, surgat luna pura casta

Fugio aerumnam, tecum nulla fleta

Sub luna rursus fiet clara terra