Dwoje ludzieńków (B. Leśmian)

Często w duszy mi dzwoni pieśń, wyłkana w żałobie

O tych dwojgu ludzieńkach, co kochali się w sobie

Lecz w ogrodzie szept pierwszy miłosnego wyznania

Stał się dla nich przymusem do nagłego rozstania

Nie widzieli się długo z czyjejś woli i winy

A czas ciągle upływał bezpowrotny, jedyny

A gdy zeszli się, dłonie wyciągając po kwiecie

Zachorzeli tak bardzo, jak nikt dotąd na świecie!

Ust ich czerwień zagasła w zimnym śmierci fiolecie

I pobledli tak bardzo, jak nikt dotąd na świecie!

Chcieli jeszcze się kochać poza własną mogiłą

Ale miłość umarła, już miłości nie było

I poklękli spóźnieni u niedoli swej droga

By się modlić o wszystko, lecz nie było już Boga

Więc sił resztą dotrwali aż do wiosny, do lata

By powrócić na ziemię lecz nie było już świata

Pod jaworem dwa łóżka, pod jaworem dwa cienie

Pod jaworem ostatnie, beznadziejne spojrzenie

I pomarli oboje bez pieszczoty, bez grzechu

Bez łzy szczęścia na oczach, bez jednego uśmiechu

Ust ich czerwień zagasła w zimnym śmierci fiolecie

I pobledli tak bardzo, jak nikt dotąd na świecie

Chcieli jeszcze się kochać poza własną mogiłą

Ale miłość umarła, już miłości nie było

I poklękli spóźnieni u niedoli swej proga

By się modlić o wszystko, lecz nie było już Boga

Więc sił resztą dotrwali aż do wiosny, do lata

By powrócić na ziemię lecz nie było już świata