Poza Horyzont

Słyszę wewnętrzny głos: "Powiedz o sobie coś"

Biorę co daje los, taki styl ma ten gość

Czasem mam czegoś dość, ale nic mnie nie złamie

Bóg wie, że nie kłamię, siłę mam, jebać lament

Przechodzi mnie dreszcz, to wszystko przez stres

Od śmiechu do łez i tak odnajdę sens

Gniew mi nie pomoże, to na ból nie jest lek

Choć to moja rodzina, mój dom, moja krew

Pozostaje lęk gdzie kres jest tej drogi

I nie jeden już pękł, poznał strome schody

Idę przejść się w nocy, dziś nie ma pogody

Tylko bit bije w sercu krusząc żalu dotyk

Żyję w pośpiechu, nie liczę tygodni i miechów

W górę emocje puściły, styknęło kilka sekund

To jak nawinął Pih o fali, co kona na brzegu

Odpływ zdjął czarne myśli, ręce wznoszę ku niebu

Wewnętrzny głos wciąż pcha nas tam

Gdzieś poza horyzontu linię, poza życia plan

Idziemy tam, gdzie prowadzi nas czas

Ręce w niebo wznoszę, aby dotknąć gwiazd

Mam ten jeden moment dziś, aby spełnić swój sen

Idę w stronę przeznaczenia, gdzie noc łączy się z dniem

Może to jest ten dzień, który odmieni wszystko

Wstanę i odejdę stąd z zeszytem i walizką

W to popołudnie, kiedy tłum zapełni całe centrum

Pójdę w całkiem inną stronę, bo nie mogę zostać w miejscu

Z dala od zgiełku, wbrew szaleństwu

Ludzi w amoku, co nie mogą znaleźć sensu

Nastaje świt, zakładam shirt

Odchodzę stąd jakby koniec to był

Co pomyślisz mała, kiedy nie będzie mnie?

Czy będziesz płakała? Czy będzie Ci źle?

Wsiadam, jadę gdzieś, znowu wieje wiatr

Może za tą linią horyzontu znajdę całkiem inny świat

Podbijaj brat, to naprawdę niedaleko

Widzę drogę, która tam prowadzi, gdy patrzę na niebo

Ilu nastawionych na atak w latach, gdy przełom to praca

Czyli certyfikat prawd, kłamstw, moralnego kaca

Nie chcę do tego wracać, waga słów uczy nas

Krok po kroku jak [?] zadawać ból

Każdy nosi swój dług na sumieniu, czyli skrót do problemów

Tak kopiemy sobie grób, zarzekając się że śmierci

Nie padniemy do stóp, choć brakuje nam tchu

A los w plecy wbija nóż, błędy powtarzamy znów

Więc mi nie mów, jak mam żyć, bo nie liczę na palmy

Zamiast pierdolić o tym, co chcę zdobyć się ogarnij

Do nieobliczalnych spraw, mam uniwersalny umysł

To idealny świat dla nieidealnych ludzi

Pasja ludzi w aglomeracjach

Gdzie czas zapierdala po kolejnych stacjach

Życiowe mantra, mam tak jak wielu po przejściach

W swoich 30-stu metrach, w wersach, tworzę wszechświat

Ucieczka świadomości w każde na świecie miejsce

To że mogę o tym pisać, znaczy mogę tam być, wiem

Oddalona od znajomych mi skrzyżowań, wiaduktów

Droga poza horyzont, od słowa do skutku