Tou Ai Giorgi (Ederlezi)

Απ' τους ώμους να

η άνοιξη περνά

γύρω φτερουγίζει

ξεχνάει εμένα.

Μέρα της χαράς

ποια ζωή φοράς

δρόμο δρόμο παίρνεις

χωρίς εμένα.

Τ' ουρανού πουλιά

πάρτε με αγκαλιά

το βουνό γεμίζει

κεριά αναμμένα.

Να κι η Πούλια, ξημερώνει,

το Θεό παρακαλώ

μα το φως που δυναμώνει

δε μου φέρνει, δε μου φέρνει

κείνον π' αγαπώ.

Να κι η Πούλια, ξημερώνει,

το Θεό παρακαλώ

μα το φως που δυναμώνει

δε μου φέρνει, δε μου φέρνει

κείνον π' αγαπώ.

Τ' όνομά του ανθός

ευωδιάς βυθός

πείτε στα κορίτσια

να μην το λένε

Μέρα σαν κι αυτή

στου Αη Γιωργιού τ' αφτί

που όλα τα τραγούδια

γι' αγάπη κλαίνε.

Να κι η Πούλια, ξημερώνει,

το Θεό παρακαλώ

μα το φως που δυναμώνει

δε μου φέρνει, δε μου φέρνει

κείνον π' αγαπώ.

Να κι η Πούλια, ξημερώνει,

το Θεό παρακαλώ

μα το φως που δυναμώνει

δε μου φέρνει, δε μου φέρνει

κείνον π' αγαπώ.

δε μου φέρνει,

κείνον π' αγαπώ.

δε μου φέρνει,

κείνον π' αγαπώ.