Skarby

Wszystko kręci się jak pozytywka

W kółko ta sama melodia...

Tak to się kręci, pobudka, marsz do robót

Akordy, nadgodziny

Bez ZUSu, bez wolnych sobót

Zamknięty obwód, w różnym wieku chłopów

Opór! Budowlanka – obóz Robocopów

Połowa bez rokowań

Na dachach zabudowań

Chcą coś zaplanować, chcę coś wyprostować

Zobacz, z rusztowań szczytu nie widać drogi do profitu

Bez sprytu! Nie widać rent, nie widać emerytur

Na tym rysunku zero szacunku, zero ubezpieczeń

Wypłaty cięte jak skretche, jak głowy ścięte mieczem

Anorektyczna kieszeń, stos wyrzeczeń

Bez urlopów i wycieczek

Ospali! Ich praca nie pozwala pospać

Eliminowani! Los nierówno rozdał

Niektórzy nie są zdolni, by wziąć duży rozmach

Niektórzy nie chcą wiedzieć

Zamiast leżeć stanąć można w pionie

A ci co mają chęci, ich szansa tonie

Stworzeni, żeby żyć w ogonie

Gryząc kromkę chleba gdzieś w wagonie

Popadając w agonię

Pogoda dla bogaczy nie jest po ich stronie

Ale nie wszyscy

Nie każdy tutaj wystygł, chociaż

Gaża statysty nie wystarcza na żywot zajebisty

Bywa chłodno, zmarzną dłonie, ale nie zamarznie godność

Gdy zbudzi nas dźwięk potłuczonego szkła

Gdy przejdą fosę i dorwą się do bram

Mamy coś, czego nie zabiorą nam

Gdy wzrok przesłoni gęsta mgła

Mamy swoje skarby

Mamy coś, czego nie zabiorą nam

Tniesz zmęczonym autem polską szosę, a w głowie bitwa

Rzeczywistość nie jest aksamitna, gonitwa

Żeby tu wytrwać odsuniesz od pyska dzieci

Potomkowie ludzi bez nazwiska, bez pozycji

Skryci, gdy się nie ma czym poszczycić

Młody dostaje psychiczny wycisk od koleżków

Którzy mają dzianych rodziców

Co się starają, o to jak ich w mieście postrzegają

Za rasę wyższą, wywyższą przez dorobek

Ojciec nosi sztywno kark i uniesioną głowę

I twarz kamienną, i szyderczy uśmiech

Świni przy korycie od niego nie odróżnię! I bywa różnie

Ale nie przesadź w interesach, w roli prezesa, nowobogackiego szefa

Który się znalazł w swoich wymarzonych strefach

Na głównym forum, gdy na mszy wymienia się sponsorów i dobrodziei

I złodziei, co od poniedziałku przeczą swej idei

Ej! Robactwo robi na twej glebie! Znają ciebie ludzie

Tylko to łączy mnie i ciebie, ale miej świadomość

Dla nich jesteś nikim, sprawiedliwość dorwie cię jak wiking

Weź od córki tę płytę, posłuchaj tej muzyki

Kiedy ci wlecą po długi panowie z ciemnej bryki i wszystko wezmą

My mamy coś, co zostanie na pewno, skarby, których nie dosięgną

To są skarby, których nie dosięgną

Skarby, których nie dosięgną

Gdy zbudzi nas dźwięk potłuczonego szkła

Gdy przejdą fosę i dorwą się do bram

Mamy coś, czego nie zabiorą nam

Gdy wzrok przesłoni gęsta mgła

Mamy swoje skarby

Mamy coś, czego nie zabiorą nam

Gdy zbudzi nas dźwięk potłuczonego szkła

Gdy przejdą fosę i dorwą się do bram

Mamy coś, czego nie zabiorą nam

Gdy wzrok przesłoni gęsta mgła

Mamy swoje skarby

Mamy coś, czego nie zabiorą nam