Koń na białym rycerzu

Samotna w wieży zamknięta

Z głodu przestała już jeść

Między udami, gdzie kiedyś wiatr hulał

Rozciąga się pajęcza sieć

Minęło dokładnie lat pięćdziesiąt parę

A może nawet i mniej

I choć się niewielu starało

To żaden nie uwolnił jej

Wierzy głęboko, że zobaczy w wieży

Tego, o którym wciąż śni

Wie, że się rzuci na niego jak zwierzę

Gdy ten przerwie pajęczą nić

Dziwne stękanie się nagle rozlega

Czyżby to ktoś wspinał się?

Przez okno księżniczka dostrzega

Konia co rży, czy tam rżnie

To był koń na białym rycerzu

Na białym rycerzu był koń

To był koń na białym rycerzu

Na białym rycerzu był koń

To był koń na białym rycerzu

Na białym rycerzu był koń

To był koń na białym rycerzu

Na białym rycerzu był koń

To był koń na białym rycerzu

Na białym rycerzu był koń

To był koń na białym rycerzu

Na białym rycerzu był koń

To był koń na białym rycerzu

Na białym rycerzu był koń

To był koń na białym rycerzu

Na białym rycerzu był koń

To był koń na białym rycerzu

Na białym rycerzu był koń

To był koń na białym rycerzu

Na białym rycerzu był koń

To był koń na białym rycerzu

Na białym rycerzu był koń

To był koń na białym rycerzu

Na białym rycerzu był koń