Niedopowiedzenia (feat. Pezet)

Zazwyczaj to zaczyna się przypadkiem, patrzysz na mnie

Jakoś ukradkiem i nieznacznie nic nie znaczysz dla mnie

Jeszcze, choć mieszkamy w jednym mieście to

Wcale się nie znamy, przedstawiają nas znajomi wreszcie

Rzucasz krótki uśmiech, ja - piję wódki łyk i

Przez chwilę, zanim usnę myślę "z kimś już mógłbym być" i

Chwilę później wpadasz na mnie w przedpokoju

Twoje oczy trochę smutne chyba patrzą prosto w moje i

Nic nie mówisz znów, ja milczę też, ale oboje

Mówimy "chyba chcę, lecz wybacz, wiesz, trochę się boję" i

Chyba śnię gdy zanim wyjdziesz, rzucasz mi "dobranoc" i

Widzę w Twojej twarzy, ktoś Cię wcześniej mocno zranił i

Tak zanim się poznamy domyślamy się, co

To drugie ma na myśli przez ten pierwszy miesiąc i

Z tych niedopowiedzianych spojrzeń, gestów i słów

Rodzi się zainteresowanie, by czas zepsuć to mógł

Czas nieubłaganie mija, znasz mnie kilka lat już

Tłumaczymy sobie, że dziś wszyscy żyją tak tu

Myląc brak słów z całkowitym zrozumieniem

Mijam Cię zazwyczaj w drzwiach, chyba patrzysz prosto w ziemię

Chowasz głowę w piach, to strach przed porzuceniem

Mówisz coś, że to nie tak, że Tobie brak jest czegoś, czego nie wiem

Rozmawiamy rzadziej, częściej to milczenie

Wreszcie krzyczysz coś o niczym, co naprawdę ma znaczenie

Wracasz z pracy późno, ja znów muszę wyjść i

Rzucasz luźno "no to trudno", co to znaczy to wiesz tylko Ty i

Przykro mi, że znów się mijam z Tobą, dziś Ty wyszłaś

Przypominam sobie, jak lubiłem się Ciebie domyślać

Ta iskra chyba znikła, magia prysła dzisiaj

Boję się zapytać, co to znaczy, gdy oddychasz i

Odpycha nas w nas nawzajem dziś to samo

Co nas przyciągało i to było za mało