Między ciszą a krzykiem

Jaki mam być, by zabić stres? Ile mam w sobie słabych cech?

Czekam na jeden błogi sen, może już przyjdzie

Ile mam dać od siebie wstecz? Ile kosztuje każdy wdech?

Kiedy me płuca znajdą tlen? Może za chwilę

Powiedz mi, proszę, którędy biec jak lew, który mam obrać cel

Ponownie móc nie widywać dziwnych miejsc, mogę dziś uciec, tylko brak mi tchu

Parę perspektyw mieć na nowy dzień, mam tylko nowy strój

Może dasz mi klucz

Bo mam tylko już lekcje, co nie powinienem, zanim spadną deszcze

Ukryję się znów gdzieś za myśli szeptem

Tam, gdzie znajdę miejsce za ostatnim dźwiękiem

Wykrzyczę to z ust

Jak mogę znaleźć sobie drogę, kiedy w każdą porę lubię zgubić się jak nikt

Ponownie wracam do tych wspomnień z czasów, kiedy mogłem nie być dla wszystkich jak zysk

Zapomnę wszystko, co niedobre, proszę, tylko daj mi żyć

Bo nawet w najciemniejsze noce szukałem poświaty jak ćmy

Chyba mi ktoś gdzieś zabrał pilot, bym w jednym miejscu stał

Za zgodą i po winylu kręcił się i bał

A w głowie zaciął mi wirus, kto na to leki ma?

U mnie tylko ten stary syrop, no raczej nie przejdzie

W moim plecaku, co waży sto kilo problemów, może wrzucić coś

Może być tonę i zalewa mnie fala, która w końcu opada i stawia w piach

Daleko stąd, a potem usłyszałem Twój głos

Powiedz

Bo mam tylko już lekcje, co nie powinienem

Zanim spadną deszcze, ukryję się znów gdzieś za myśli szeptem

Tam, gdzie znajdę miejsce za ostatnim dźwiękiem

Wykrzyczę to z ust

Jak mogę znaleźć sobie drogę, kiedy w każdą porę lubię zgubić się jak nikt

Ponownie wracam do tych wspomnień z czasów, kiedy mogłem nie być dla wszystkich jak zysk

Zapomnę wszystko, co niedobre, proszę, tylko daj mi żyć

Bo nawet w najciemniejsze noce szukałem poświaty jak ćmy