wrześniowe pomarańcze

Już chowają piaskownice i łopatki w zimny wór

Już nie błyszczą twoje lice, ani żaden z nieba cud

Rozwiązują mi warkocze, wyczesują resztki ran

A ja co dzień już o świcie czekam na ostatni bal

Jak wrześniowe pomarańcze i zimowy w oczach piach

Tak zaistnieć mogły nasze dwa spojrzenia pośród fal

Jak wrześniowe pomarańcze i zimowy w oczach piach

Tak zaistnieć mogły nasze dwa spojrzenia pośród fal

Aha, wybacz mi ciszę, aha, czasem jest milczeć łatwiej

Wspominam piaskownicę patrząc na Morze Martwe

Ciało pełne pragnień i tylko ciebie pragnie

W połowie pocałunku ostatnie słowo spadnie

Chwytam się obcych ramion, myślę o twoich oczach

Gdy wszystkie gwiazdy kłamią, jak mogę wierzyć w obraz?

Serce jak wazon, który przypadkiem strącony został

Mam się nie złościć o to? Mam jeszcze chwilę zostać?

W Roshentalu kawa i jej czerwone usta

Na filiżance szminka, znów ta krakowska pustka

Balkon i papierosy, w łóżku obce kochanki

Zaparowane szyby, pełne tej wódy szklanki

Się pogubiłem mocno, nostalgia mnie zżera

Chcę jeszcze jedną szanse, możesz przyjechać teraz?

Jak wrześniowe pomarańcze i zimowy w oczach piach

Tak zaistnieć mogły nasze dwa spojrzenia pośród fal

Jak wrześniowe pomarańcze i zimowy w oczach piach

Tak zaistnieć mogły nasze dwa spojrzenia pośród fal

Jak ciepło, gdy zapada zmrok i usta płoną w tańcu

Jak ciemno, gdy odejdzie wzrok i piach tonie w afgańcu

Jak wrześniowe pomarańcze i zimowy w oczach piach

Tak zaistnieć mogły nasze dwa spojrzenia

Jak wrześniowe pomarańcze i zimowy w oczach piach

Tak zaistnieć mogły nasze dwa spojrzenia

Raz, dwa, trzy, szukam!

Jak wrześniowe pomarańcze i zimowy w oczach piach

Tak zaistnieć mogły nasze dwa spojrzenia pośród fal

Jak wrześniowe pomarańcze i zimowy w oczach piach

Tak zaistnieć mogły nasze dwa spojrzenia pośród fal