Prymityw

Prymityw kiedyś podjął decyzję męską

Zszedł z drzewa oświecony inteligencją

Jego pierwsze narzędzie, jak pismo powiada

To kawał kija którym zarąbał sąsiada

Potem tylko było lepiej bo robił podboje

Wymyślił pieniądze, zakuł swój łeb w zbroje

Wymyślił proch, wymyślił zapis słów

I metodę zwiększania populacji wdów

Znów jego myśl na wyżyny się wzniosła

Doniosła chwila kiedy świętym został

Najpierw w imię kasy rąbał, potem już w imię Boże

Trudno orzec w imię czego było gorzej

Zdobywał bogactwa i hodował stada

Stada jego potomków zaczęły się zjadać

By temu zapobiec doszli do porozumienia

I poszli zabijać tych z innego plemienia

Skąd przychodzimy?

Dokąd idziemy?

Nie będzie nam lepiej

Gdy się dowiemy

Bo wciąż ten sam prymityw w nas siedzi

Chcemy pięknych kłamstw

A nie odpowiedzi!

Skąd przychodzimy?

Skąd przychodzimy?

Skąd przychodzimy?

Skąd przychodzimy?

Nie ma w tym krzty przesady, nasz wspólny przodek

Robił różne świństwa by nie przymierać głodem

Chodziło o przetrwanie co jeszcze było w porządku

Gdy już się najadł, zaczęło się od początku

Gdy minęły chude lata zaczął liczyć się prestiż

I kto komu służy, i kto kiedy nie śpi by spać mógł ktoś inny

Więc kto kim będzie rządził?

Prymityw miał co robić nigdy walki nie skończył

Mijały lata, wieki, a on wciąż w nas żyje

Na sąsiada wciąż czeka z tym samym kijem

Ma dziś niby kulturę i na nauki polu osiągnięcia

Lecz to wciąż jest ten sam małpolud

Kij nowocześniejszy, lecz instynkty identyczne

Udupić bliźniego swego, oto główne wytyczne

Homo sapiens? Raczej samo hapiens.

O tyle istniej ile sam się nachapie

Skąd przychodzimy?

Dokąd idziemy?

Nie będzie nam lepiej

Gdy się dowiemy

Bo wciąż ten sam prymityw

W nas siedzi chcemy pięknych kłamstw

A nie odpowiedzi!

Skąd przychodzimy?

Skąd przychodzimy?

Skąd przychodzimy?

Skąd przychodzimy?