Sólhvörf I

Ég hef fyrir stríðum straum

Stundum flœkzt til baka

Og eins og gengið oft í draum

Þá átti’ eg helzt að vaka

Þó er mesti munur á

Myrkum lífsins vegi

Hvert menn stefna’ og hvar menn ná

Höfn að liðnum degi

Nökkva lífs á nýjan vog

Nú skal hrinda’ úr sandi;

Þó enginn veit, hvað ára-tog

Eru mörg að landi —

Þó er mesti munur á

Myrkum lífsins vegi

Hvert menn stefna’ og hvar menn ná

Höfn að liðnum degi

Þó er mesti munur á

Myrkum lífsins vegi

Hvert menn stefna’ og hvar menn ná

Höfn að liðnum degi