Zaten Biz Yokmuşuz

Görünürde yoktum beni fazla düşünmeyin

Aynaya baktım bugün yüzümü gördüm kanlar içindeyim

Dejavu oldum kendimi bu şekilde ilk görüşüm değil

Epey rahat yerim ama içim rahat değil

Başıma buyruk olduğumda kestiler bana desteği

Olmayacak işlere bulaşmak baba mesleği

Suratından pislik akıyor benim ki kabalık değil

Verilecek hesabım yok yaptığım gerekendi

Gücünüze gitti orada elinizi sıkmadım

Kemiklerini kırarım darbeniz belimizi çıtlatır

Elinize canlı geçmem dikkat et yıkılmadım ve

Bunca sene başım dikti bi direğe dayanmadım

Menfaati bittiğinde dost diye bi şey yok

Ben başından da anlamıştım kahpeliğe lüzum yok

Yaramız açık oturduk lan sofranıza af buyur

Şerefimle kalkıyorum biliyorsunuz ben buyum

Ateş çemberinden geçtik yeri geldi ezildik

Yokuşları tırmanmıştık nefesimiz kesildi

Biber gazını bilmezsin tenimizde bıçak gezdi

Içimizden gelmişti gül verdik silah çekti

Kül tablası doldu bizde zor etmiştik gündüzü

Hayallerimiz toprak altı görmemişti gün yüzü

Akıbetimiz uçurum olacak görmüyoruz önümüzü

Tüm zamanlar yanmış geçmişimde yüzsüzüm

Biçilmicek her hasada fazla değer biçmişim

Elime kaldı üç karanfil kağıda sarıp içmişim

Sonra saatler geçmiş kendimden geçmişim

Anladım ki meğer en çok değişen kişi benmişim

Sedyede uyan doktorlara bağır ve de çağır

Kaybedecek bi şeyim yok sadece kahır

Üstümüzden geçen günler kurşun gibi ağır

Üstümüze düşen bitti hadi şimdi dağıl

Neredesindir şimdi (söyle) başımı koyayım dizlerine

Çocuktuk geçti gönül verdim zamani güzlerine

Soğuklara hastayım bi de dikişlerim kabarmasaydı

Pişman değilim yine de keşke bazı şeyler yaşanmasaydı

Yandı söndü şimdi eski bir romanın külleri

Üstüne son zerresi sigaramdan dökülmeli

Görmekten bıktım artık sürekli aynı şeyleri

Istesem de hissetmiyorum önemi yok ruh halimin

Havada kar bi parktayım cepte tuşlu telefonum

Saçlarım uzun o zaman daha yeni başlıyor telefoluş

Hadi konuş dile kolay burada bunca insan şerefsiz

Ipten aldığım çok can var yaşaması gereksiz

En yakın dostum tekstilkentteki köpek nazif

Bi de ayaklarıma dolanan mahallenin yaşlı kedisi

Üzgünüm güzelim uzuyor ellerimde kan lekesi

Bitmeyecek zemheri bana kalmayacak gerisi

Kül tablası doldu bizde zor etmiştik gündüzü

Hayallerimiz toprak altı görmemişti gün yüzü

Akıbetimiz uçurum olacak görmüyoruz önümüzü

Tüm zamanlar yanmış geçmişimde yüzsüzüm

Biçilmicek her hasada fazla değer biçmişim

Elime kaldı üç karanfil kağıda sarıp içmişim

Sonra saatler geçmiş kendimden geçmişim

Anladım ki meğer en çok değişen kişi benmişim

(zaten biz yokmuşuz)

(cesaret yokmuş)

(yiğitlik mertlik yalanmış)

(ölümüne arkadaşlık dostluk filan)

(palavraymış)

(racon bitmiştir)

(hepiniz yatağınızda rahatlıkla ölebilirsiniz)