Nie chcę więcej

Ze strzępów radości powszednich los swój tkasz

Z tęsknoty, otuchy, nadziei, układasz swój świat

W swym mieście, z domami bez pięter

Grasz z czartem o niebo w tym piekle

Które Bóg wyprawił nam.

Odpłynąć stąd chciałem na zawsze, w siną dal

Gdzie życie jaśniejsze, bogatsze

Ktoś chciałby mi dać.

Znikałem sto razy bez wieści

By wracać do srebrnej poezji

Ciepła rąk i spojrzeń twych.

Nie chcę więcej, twoje serce do życia wystarczy

Twoje serce, co zagrzewa do walki o każdy dzień

Twoje serce, które cierpi i kocha namiętnie

Które bije, coraz prędzej, goręcej

W zgryzocie pasma zbyt chudych dni

Twe fortissimo serdeczne brzmi

Głośniej wciąż, mocniej wciąż

Gdy twarzy brak w czynach i słowach

Ty masz twarz

Gdzie ścieżek splątanych bezdroża

Ty drogę swą znasz

Ty zdołasz ból każdy pocieszyć

Rozjaśnić odwieczny nasz przedświt

Ciepłem rąk i spojrzeń twych

Nie chcę więcej, twoje serce do życia wystarczy

Twoje serce, co zagrzewa do walki o każdy dzień

Twoje serce, które cierpi i kocha namiętnie

Które bije coraz prędzej, goręcej.

W zgryzocie pasma zbyt chudych dni

Twe fortissimo serdeczne brzmi

W dramacie samych najchudszych dni

Rzucasz mi w oczy łzy, gorzkie łzy

Szczęścia łzy, spełniasz sny

Nie chcę więcej, twoje serce do życia wystarczy

Twoje serce, co zagrzewa do walki, do walki, do walki

Twoje serce, które cierpi i kocha namiętnie

Coraz prędzej przez łzy