Djöflasnaran

Eitt sinn ég fann þessa ógnarþrá

að vera eitt og skilja við annað.

Hugurinn tók mig og ég fór að sjá

allt sem ég vildi og þráði var bannað.

Því tíminn stríðir á móti mér

og engu fæ ég um neitt að ráða.

Eitt sár er gróið og annað er

að vaxa og dafna þar inn í mér.

Svo langt er liðið af lífinu

að ekki er nema von að mér hraki.

Ég reyni að gleyma, það sorglega er

að enn kann ég ei að sleppa taki.

En hjartað ræður og hjartað fer

ávallt sínar eigin leiðir.

Og hvað sem verður og hvað sem ber

vonin vakir og lifir í mér.