9. SENFONİ

Sağırlığın eşiğinde, kulaklarım defolu

Yine de açın sonuna kadar sesi bu b*kun

Yazacağım ne olursa, notaları ver onun

9. Senfoni, bu yolun sonu Beethoven

Acımasız çocuk, kalbim taş, hiç sevgi yok

Denedim bir keresinde ve gördüm ki değmiyor

Hayat ardına bakmadan gitmekmiş yolu

Duygusuz yaşamlar, artık hissetmiyorum

Kendime isyanım yazdığım şiirler

Uzun zamandır gelmiyordu içimden

Sessizliğin ardında yatan krizler

Boşluğa doğru donuk, derin dikizler

Ruhumu gömdüm bir kırk beşlik e, yanımda yetmişlik

Otuz beşi yere döktüm, otuz beşi diktim

Elde sıfır kaldı, hepsi senin için abim

Toprağın altında ustam, tohumunu ekti

Yaşatmak için yeşeren bir ağacım artık

Ama rüzgâr üzerimde bırakmadı yaprak

Ruhum güze hapis, kurtulamam sonbahardan

Acımasız çocuk, kalbim taş, hiç sevgi yok

Bize biçilen bu ömür kaç para?

Hepimiz mahkumuz bu kara zindana

Ruhumun içindeki o derin yara

Kapanmaz asla, sürsen de kanına

Adalet ararken kaybolduk yollarda

Gerçekler gizli o tozlu raflarda

9. Senfoni çalar her bir kulakta

Ölüm fısıldar en son durakta

Acımasız çocuk, kalbim taş, hiç sevgi yok

Denedim bir keresinde ve gördüm ki değmiyor

Hayat ardına bakmadan gitmekmiş yolu

Duygusuz yaşamlar, artık hissetmiyorum