Równowaga

Coraz więcej natłoku, mało ciszy, ale mocniej można odczuć

Chodzę po linie uplecionej z moich kosztów, szukam równowagi między stopniami na podium

Nie potrzeba rozgłosu, muza to robi za mnie w moim audytorium

Chowamy się za dnia, szukaj nocą tropu i znika nam czas, głównie z jednego powodu

Hikikomori, dopóki czas mi ran nie goi, muszę się troić, żeby muzą koić fanów swoich

Ciężko oddzwonić, kiedy żyjesz tylko w polifonii, SMS'y po nic, byle tylko dobry numer zrobić

Jedni mnie tracą, inni dziękują, że u nich jestem, biegnę maraton stojąc nieruchomo jednocześnie

Prowadzę dialog, monolog wraca do mnie echem, sinusoida - jestem zero albo jeden

Mam chęć, by zniknąć już na stałe

Posłuchaj, to nie jest ostatni raz

Każdy ma swoją równowagę

Proszę, już nigdy nie oceniaj nas

Gdzie jеst balans, jeśli muszę biec, by czuć się wolny?

Przeżеgnałem się i pożegnałem już ten konflikt

Więc na nowo nie możemy się już w oczach odbić

Polubiłem już samego siebie w samotności

Znowu ubraliśmy lęk, ale zdążyłem go znosić

Przebiorę go w sens potem zwykłej codzienności

Przyniesiemy dzień, kiedy noc się nie chce kończyć

W zamian, proszę, złap mnie, jeśli pomyślę, by skoczyć

Znaleźć odrobinę równowagi spadając

Jeszcze raz powiedzieć, że możemy być tak samo nieporęczni, jak kiedyś

I zagubieni, jak wtedy, ponownie odwiedzić siebie z tamtych, starych miejsc

Jeszcze raz przeżyć, no i ponownie uwierzyć, że od zawsze był potrzebny nam dobrze schowany cień

Mam chęć, by zniknąć już na stałe

Posłuchaj, to nie jest ostatni raz

Każdy ma swoją równowagę

Proszę, już nigdy nie oceniaj nas

Mam chęć, by zniknąć już na stałe

Posłuchaj, to nie jest ostatni raz

Każdy ma swoją równowagę

Proszę, już nigdy nie oceniaj nas