หวั่นไหว

รู้ก็ทั้งรู้ว่าเธอเป็นใคร

และฉันก็ไม่คิดจะปีนขึ้นไป

คงไม่มีทางจะเป็นไปได้

ก็เรานั้นมันต่างกัน

ทำได้แค่เพียงเจียมตัวมันไป วัน วัน

ฉันเข้าใจ

แต่ฉันก็ไม่รู้เพราะความบังเอิญ

หรืออันที่จริงฉันนันจงใจ

เวลาที่เธอมายืนใกล้ ใกล้

ก็ยังเผลอไปสบตา

รู้ก็ทั้งรู้ว่าคงไม่มีปัญญา

คงไม่มีหวัง ไม่อยากจะเหลียวมอง

ฉันคอยบอกตัวเอง แต่ยังทำไม่ได้

ไม่อยากจะสนใจ รู้ว่าไม่มีทาง

แต่ก็ไม่รู้ต้องทำอย่างไร

อดใจไม่ไหวเมื่อได้พบหน้า

ยิ่งเธอส่งยิ้มคืนมายังหวั่นไหว

ยังเป็นอย่างนี้อยู่ทุกวัน

ฉันต้องคอยหักห้ามใจ

(มันย��งอดใจไม่ได้ มันยังห้ามใจไม่ได้)

อดใจไม่ไหวทุกทีที่เจอ

เพียงแค่แอบเผลอมองตา

จะผิดไหม เก็บเอาไปฝันอยู่ทุกคืน

ฉันต้องทำตัวเช่นไร ช่วยบอกได้ไหมเธอ