Eviva l’arte! (K. Przerwa-Tetmajer)

Eviva l'arte! Człowiek zginąć musi

Cóż, kto pieniędzy nie ma, jest pariasem

Nędza porywa za gardło i dusi

Zginąć, to zginąć, jak pies, a tymczasem

Eviva l'arte! Niechaj pasie brzuchy

Nędzny filistrów naród! My artyści

My, którym często na chleb braknie suchy

My, do jesiennych tak podobni liści

Choć życie nasze splunięcia niewarte

Eviva l'arte! Eviva l'arte

I tak wykrzykniem, gdy wszystko nic warte

Eviva l'arte! Eviva l'arte

Eviva l'arte

Eviva l'arte! Duma naszym bogiem

Sława nam słońcem, nam, królom bez ziemi

Możemy z głodu skonać gdzieś pod progiem

Ale jak orły z skrzydły złamanemi

Eviva l'arte! W piersiach naszych płoną

Ognie przez Boga samego włożone

Więc patrzym na tłum z głową podniesioną

Laurów za złotą nie damy koronę

Choć życie nasze splunięcia niewarte

Eviva l'arte! Eviva l'arte

I tak wykrzykniem, gdy wszystko nic warte

Eviva l'arte! Eviva l'arte

Więc naprzód! Cóż jest prócz sławy, co warte

Eviva l'arte! Eviva l'arte

I chociaż życie nasze nic warte

Eviva l'arte! Eviva l'arte

Eviva l'arte! Eviva l'arte

Eviva l'arte

Choć życie nasze splunięcia niewarte

Eviva l'arte! Eviva l'arte

I tak wykrzykniem, gdy wszystko nic warte

Eviva l'arte! Eviva l'arte

Więc naprzód! Cóż jest prócz sławy, co warte

Eviva l'arte! Eviva l'arte

I chociaż życie nasze nic warte

Eviva l'arte! Eviva l'arte

Eviva l'arte! Eviva l'arte