Kiedy umrę kochanie (H. Poświatowska)

Często myślę o Tobie

Często pisze do Ciebie

Głupie listy w nich miłość i uśmiech

I uśmiech

Potem w piecu je chowam

Płomień skacze po słowach

Nim spokojnie w popiele nie uśnie, nie uśnie (nie uśnie)

Kiedy umrę kochanie?

Gdy się ze słońcem rozstanę i będę długim przedmiotem raczej smutnym

Czy mnie wtedy przygarniesz?

Ramionami ogarniesz i naprawisz co popsuł los okrutny

Kiedy umrę?

Kiedy umrę?

Kiedy umrę, umrę kochanie?

Kiedy umrę?

Kiedy umrę?

Kiedy umrę, umrę kochanie?

Patrząc w płomień kochanie

Myślę co też się stanie

Z moim sercem miłości głodnym (głodnym)

Ty nie pozwól przecież

Żebym umarła w świecie

Który ciemny jest

I, który jest i chłodny (chłodny)

Kiedy umrę kochanie?

Gdy się ze słońcem rozstanę i będę długim przedmiotem raczej smutnym

Czy mnie wtedy przygarniesz?

Ramionami ogarniesz i naprawisz co popsuł los okrutny

Kiedy umrę?

Kiedy umrę?

Kiedy umrę, umrę kochanie?

Kiedy umrę?

Kiedy umrę?

Kiedy umrę, umrę kochanie?

Kiedy umrę?

Kiedy umrę?

Kiedy umrę, umrę kochanie?