Taak

تو یه تاک قد کشیده

پا گرفتی روی سینه ام

واسه پا گرفتن تو

عمریه که من زمینم

راز قد کشیدنت رو

عمریه دارم می بینم

داری می رسی به خورشید

ولی من بازم همینم

میزنن چوب زیر ساقه هات

واسه لحظه های رستن

ریختن آب زیر پاهات

هی منو شستن و شستن

توی سرما و تو گرما

واسه تو نجاتم عمری

تو هجوم باد وحشی

سپر بلاتم عمری

آدما هجوم آوردن

برگای سبزتو بردن

توی پاییز و زمستون

ساقه تو به من سپردن

سنگینیت رو سینه ی من

سایه ت هم نصیب مردم

میوه هات هم آخر سر

که میشن قسمت هر خم

نه دیگه پا میشم این بار

خالی از هر شک و تردید

میرم اون بالاها، مغرور

تا بشینم جای خورشید

تن به سایه ها نمیدم

بسه هرچی سختی دیدم

انقدَر زجر کشیدم

تا به آرزوم رسیدم

بذار آدما بدونن

میشه بیهوده نپوسید

میشه خورشید شد و تابید

میشه آسمونو بوسید

بذار آدما بدونن

میشه بیهوده نپوسید

میشه خورشید شد و تابید

میشه آسمونو بوسید

بذار آدما بدونن

میشه بیهوده نپوسید

میشه خورشید شد و تابید

میشه آسمونو بوسید

بذار آدما بدونن

میشه بیهوده نپوسید

میشه خورشید شد و تابید

میشه آسمونو بوسید

بذار آدما بدونن

میشه بیهوده نپوسید

میشه خورشید شد و تابید

میشه آسمونو بوسید

بذار آدما بدونن

میشه بیهوده نپوسید

میشه خورشید شد و تابید

میشه آسمونو بوسید