Nerwy I Wiktoriańscy Lekarze

Gdy współzamieszkujący znów

W konkubentki oczach spadł

Na dna den dno najgłębsze

Olśnienia dość nagłego błysk

Umysł jej spowolniały

Wprawił w ruch niszczycielski

Od kuchni gdzie dochodził żur

Szczędząc słów bytowi z kanapy

Poszła w świat konkubentka

Z piersią dumnie wypiętą

Lekkim krokiem po szczęście

Szczęście, lecz nie w duecie

Strumień iskier

W niebo szedł

Gdy w zdumieniu

Spalał się.